Ouderwets-mooie radio en een gedicht

Zolang die vrouw uit het Rijksmuseum
in geschilderde stilte en concentratie
uit een kan in een schaal
dag in, dag uit melk giet,
verdient de Wereld
geen einde van de wereld.

Vermeer, Wislawa Szymborska

Ik stel me zo voor dat Michiel Driebergen Radio 1 belde met de suggestie dat er over Krakau nog wel wat meer te vertellen is dan waar het spelershotel staat. Dat die stad een prachtige literaire geschiedenis heeft.

Het werd een lang gesprek, waarin de eindredacteur die hij aan de lijn kreeg, werd heen en weer geslingerd tussen de vrees dat elke seconde die wordt besteedt aan gedichten luisteraars kost, en de claim dat hij een programma maakt dat ‘van iedereen, voor iedereen’ is.

Uiteindelijk won die laatste gedachte. Michiel mocht zijn historische reportage te maken, als tegenwicht tegen de stortvloed aan sportradio. Doorslaggevend was dat het verhaal over Poolse dichters gaat die ook in Nederland populair zijn.

Michiel maakte zijn portret van Krakau. Stuurde hem naar Hilversum. En moest weer heel lang aan de telefoon. Wat hij gemaakt had was prachtig. Maar hoeveel mensen zouden dat begrijpen?

Zo ongeveer moet het gegaan zijn. En uiteindelijk zat hij daar toch maar mooi: midden tussen al het sportgeweld een reportage met een gedicht, een speeldoos, en een heel gedicht in onverstaanbare taal. Mooi gemaakt hoor.