Categorie: Zeitgeist

Hoe het nieuws ontstond, en wat Shakespeare ermee van doen had

Play

The Theatre of News | Ideas, CBC
De eerste kranten waren saai. Zo saai dat ze nauwelijks verkochten. Maar er bestonden nog geen kwartaalcijfers, dus dat was niet zo’n probleem. Twee eeuwen lang – tweehonderd jaar! – beleefden kranten een marginaal bestaan. Of misschien is krant een te modern begrip en kunnen ze beter worden aangeduid als nieuwsbrief – ze werden in die dagn nog met de hand overgeschreven.

Maar dan, in de jaren 1620 ontstaat er ineens een obsessie met nieuws. De hype werd zo groot dat Ben Jonson, tijdgenoot van Shakespeare, er een toneelstuk over schreef, The Staple of News. Daarin erft Pennyboy een flink bedrag. Hij gaat meteen naar de winkel om nieuws te kopen. Maakt niet uit waarover, gewoon nieuws. Nieuws wordt verkocht per strekkende meter. Hilarisch vond Jonson die gedachte.

6 juni 2014 13:10
Reageren uitgeschakeld

Het geluid van een dichtslaand boek – Spitsuur Radiocartoon

Play

En toen hadden we toch weer echte boekwinkels in Nederland.
Alleen… nieuwe boeken, nee, die kun je daar niet krijgen.

Spitsuur Radiocartoon podcast bij iTunes of via RSS
19 februari 2014 16:06
Tags:
Reageren uitgeschakeld

Is teveel privacy slecht voor een mens? – BLT Media

Play

Veel wat er gezegd wordt in een privacydiscussie zijn een herhalingen van bekende argumenten en standpunten. Het omkeren van de vraag levert dan soms verrassende gesprekken op. Zoals in Analysis, dat deze week de vraag stelt of teveel privacy goed voor ons is.
A Is for Anonymous | Analysis, BBC Radio 4

Vrijwel alle Roemenen kenden haar stem. Als je in de communistische tijd een Amerikaanse film wilde zien -wat verboden was- dan moest je een VHS-band zien te bemachtigen die zij vertaald had.
VHS vs. Communism | Op-Docs, New York Times Video

Stel, je bent babyboomer en je wordt ouder. Je was nogal gericht op de jeugdcultuur, dus wat moet je nu?
Het antwoord is misschien wel lid worden van een leesclubje.
Aging by the Book | Ideas, CBC

BLT Media podcast bij iTunes of via RSS
18 februari 2014 13:34
Categoriën:
Reageren uitgeschakeld

Komt een man bij de apotheek

“Goed”, zei de mevrouw aan de telefoon. Maar ze bedoelde iets anders. Ze bedoelde: “Ik ga u niet helpen.” Wat ze daarvoor gezegd had was immers: “Ik bied u een oplossing. Als u daar geen gebruik van wilt maken, dan niet.” Wat vervelend was aan die zin, was dat ze nu juist geen oplossing had geboden, anders had ik er wel gebruik van willen maken.

En dus zei de mevrouw maar ‘goed’, om het gesprek toch nog positief af te kunnen sluiten. Ze vond merkbaar dat ze voldoende had gedaan om me te helpen. Of niet te helpen, dat was ook prima. Zolang de telefoon maar weer op de haak mocht. En als ik op zondag medicijn wilde kopen, “Ja, dan heb je natuurlijk ook te maken met een stukje eigen verantwoordelijkheid.”

Dat was een opmerkelijke wending geweest in ons korte telefoongesprek. Ik belde haar met de vraag óf zij me konden helpen. “Of is de Dienstapotheek hier niet voor bedoeld?” Een eenvoudig “Helaas, daar zijn wij niet voor”, was voldoende geweest. Stukje eigen verantwoordelijkheid. In plaats daarvan had ze geopperd om medicijn mee te geven ‘tot de eerstvolgende werkdag’. Mijn vraag ging nu juist over vier werkdagen, dus dat was geen oplossing. Tenminste, niet in de traditionele betekenis van het woord , waarbij er een vrij nauwe relatie bestaat tussen de oplossing en het probleem. Deel van dat probleem waren de openingstijden van de apotheek, die nog het meest doen denken aan een bankfiliaal in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Ze passen in ieder geval niet in de 24-uurseconomie van iemand die in een andere stad werkt.

De mevrouw aan de telefoon hoorde aan en zei toen: “We hebben een afspraak” en die afspraak stond een echte oplossing helaas niet toe. Dat laatste verwoordde de mevrouw anders, natuurlijk. Ze zei dat dit was wat ze kon doen. Ze kon nog wel voor twee dagen meegeven, “maar zeker niet voor vier of vijf”, zoals ik vroeg. Door medicijn mee te geven voor twee dagen ging ze al veel verder dan kon volgens de afspraak. Dat was overigens geen afspraak met mij en ik voelde me er niet echt aan gebonden. Voor haar voelde het als een daad van oneindige servicegerichtheid, dat geloof ik stellig.

Enigszins geïrriteerd hingen we allebei op. Ik omdat de mevrouw aan de telefoon me niet had kunnen helpen. Zij omdat ze het vervelend vond dat ik op haar ‘goed’ geantwoord had dat het helemaal niet goed was.

In plaats van zalvende woorden als ‘goed’ en zinloze frasen als ‘stukje eigen verantwoordelijkheid’ had ze ook iets anders kunnen zeggen: “Weet u, een van onze concurrenten is ook ‘s avonds open. En u kunt er alle dagen van de week terecht – ook zondag.” Dat zou servicegericht zijn geweest. Het is een misverstand dat marktwerking altijd tot een betere service leidt.

16 februari 2014 18:50
Categoriën:
Reageren uitgeschakeld

Het toilet als statussymbool – BLT Media

Play

2,5 miljard mensen hebben geen toilet. Vaak niet eens een latrine. Niets. Alleen een gat in de grond.
Een van de millenniumdoelen is dat aantal te halveren. Dat gaat lastig. Een van de moeilijkheden is de populariteit van het Westerse toilet. Voor veel plekken is wit porselein met stromend water dat niet de beste oplossing, maar wel een statussymbool.
A Toilet for the 21st Century | Costing the Earth, BBC Radio 4

Twee Amerikaanse dames, ergens in de vijftig, noemen zich de Boomer Babes. Het is een gezellig programma, met een zekere mate van nostalgie in alle gesprekken die ze voeren. Of het nu gaat over dating of over de kunst van het brieven schrijven.
(En die afkorting is S.V.B.E.E.V. (si vales bene est ego valeo), Ik hoop dat het goed gaat. Met mij gaat het prima.
On Dying, Dating, To the Letter, Local Heroism, and Let’s Bake! | Boomer Babes Radio Hour, PRX

Hoe leer je een stad kennen? Door alle gebouwen te tekenen. Ook al is het een hele grote stad, zoals New York.
All the Buildings | 99% Invisible, PRX

BLT Media podcast bij iTunes of via RSS
12 februari 2014 13:56
Reageren uitgeschakeld

De Partij voor de Privacy van de Dieren – Radiocartoon

Play

Voor het eerst in 30 jaar is er in ons land een otter gefilmd. En hij is echt overal te zien.

Spitsuur Radiocartoon podcast bij iTunes of via RSS
21 januari 2014 16:37
Reageren uitgeschakeld

Déjà vu op een plat scherm

Zo’n kromtrekkend tv-scherm, daar geloven mijn collega’s nog wel in. “Het schijnt dat je dan veel meer in de film submerged raakt”, zei er een. Maar die kromme mobieltjes, daar snapt niemand wat van.

“Wat kan daar nou het voordeel van zijn”, vroeg een andere collega. In zijn stem hoorde ik een lichte paniek. Het zou toch niet zo zijn dat hij iets over het hoofd zag? Ik moest hem het antwoord schuldig blijven. Oprolbaar, dat snapten we. Gebogen snapten we niet.

Jaren geleden had ik een vergelijkbaar gesprek. Dat ging ook over mobiele telefoons. Sterker, dat ging ook over het scherm van mobiele telefoons. Ik denk dat ik sprak met de marketingdirecteur van Samsung in Nederland, maar ik kan me vergissen, want  het speelt in de grijze oudheid. Apple moest zich nog heruitvinden, en als het om GSMs ging, dan was Samsung bepaald nog geen A-merk. Wilde je een A-merk, dan had je de keuze uit verschillende modellen van Nokia.

Er is één zin uit dat gesprek die ik me letterlijk herinner: “Ik vraag me ook wel eens af, wat moet ik met zo’n kleurenscherm aan mijn oor, maar dat is wat verkocht wordt.” Vooral het pragmatisme van die zin staat me nog bij. Daarbij beschrijft het prachtig de berusting van deze man in de generatiekloof tussen hem en zijn klanten.

Mijn vader vertelde me ooit waarom hij de Walkman zo’n geniale uitvinding vond. Dat was een draagbare cassetterecorder, waar ze de versterker en de luidspreker vanaf gehaald hadden. Het was een schijnbaar onbeduidende innovatie.

Wat mijn vader toen nog niet wist, is dat het een noodzakelijke stap was om tot de iPod te komen. En dus tot de iPhone – zo’n mobiele telefoon met een kleurenscherm voor aan je oor.

Daarmee was het ook een noodzakelijke tussenstap voor de ontwikkeling van de iPad – een innovatie in de traditie van de Walkman: Een iPad is een PC waar alles vanaf gehaald is wat je tot voor kort nog nodig dacht te hebben.

Dit tekstje schrijf ik op een Samsung telefoon met een heel groot kleurenscherm. Dat is zo groot dat ik er regelmatig tv op kijk. Het scherm is plat, want sja, wat moet je met een rond scherm als je iets wilt typen? Ik kan me daar werkelijk niets bij voorstellen.

9 januari 2014 0:00
Reageren uitgeschakeld

Google zegt sorry, en laat mij IMOGRRE typen

image

Het begint te werken. Eerder dit jaar merkte ik dat ik de hoop op privacy een beetje had opgegeven. Apps in mijn telefoon wilden steeds meer in mijn telefoon rondsnuffelen. Adresboek, agenda, telefoonnummer, IMEI, GPS, alles. En ik klikte OK. Alsof het niks bijzonders was.

Maar dat was het wel, want ik was altijd erg gesteld op mijn privacy. Wie deze blog leest komt iets van mij te weten, zeker. Maar ik kies mijn onderwerpen. Ik kies mijn woorden. Ik kies of ik de waarheid schrijf. In de literatuur bestaat de vertelvorm met een onbetrouwbare verteller. Het duurt soms even voor je doorhebt dat je zo’n boek in handen hebt.

Geholpen door websites als https://prism-break.org heb ik wat veranderingen doorgevoerd in mijn telefoon. Dat was spannend, want er zaten stappen bij die de telefoon kapot hadden kunnen maken. Maar ik begon eraan met jeugdige overmoed en het verliep probleemloos.

Nu vraagt Google me van tijd tot tijd of ik even wil bevestigen dat ik een mens ben. Of ben ik misschien een robot, wil de software van mij weten? Dat is irritant, natuurlijk. Met enige regelmaat moet ik een reeks vervormde letters herkennen en overtypen. Pas daarna wil Google me weer helpen. Die irritatie is het waard: het toont aan dat Google me ingewikkeld vindt, me niet exact kan volgen.

Daarbij valt de irritatie in de praktijk mee, omdat ik vaker bij andere zoekmachines aanklop. Geen van die concurrenten heeft me ooit gevraagd een zinloze reeks vervormde letters over te typen.

Google zegt sorry voor de overlast die ze veroorzaken. Dat siert ze. De excuses zijn er overigens alleen voor de oplettende lezer. Ze staan niet in de tekst op het scherm. Ze staan in de URL van de pagina waar je tijdelijk geparkeerd wordt.

14 december 2013 12:38
Reageren uitgeschakeld
11 december 2013 9:30
Categoriën:
Reageren uitgeschakeld

Dan kun je er net zo goed “Dit is duur!” op zetten

€25 T-SHIRT €250 T-SHIRT 1BTC T-SHIRT

Ineens sprak het internet weer over Vertu. The Verge maakte er een glossy fotoreportage over onder de titel Here’s how you make the world’s most expensive phone, die zo glossy is, dat je je afvraagt waar de grens tussen journalistiek en reclame ligt. Maar het mag misschien de duurste telefoon ter wereld zijn, de mooiste is het niet.

Vertu zijn Nokia-mobieltjes, maar dan met een duur marketingverhaal. In zijn dagelijkse rubriek op BNR sprak Herbert Blankesteijn er deze week over. En op de redactie kwamen samen al snel op de gedachte dat je er ook gewoon op kunt schrijven dat dit een heel duur mobieltje is. Als het je toch alleen maar om de status gaat zou dat voldoende moeten zijn.

Maar dan heb je ook geen mobieltje nodig. Dan kan het ook met een T-shirt. Veel simpeler. Je schrijft de prijs erop en iedereen weet wat je bedoelt. “Is er dan geen verschil tussen dat goedkope en dat dure T-shirt?” Jawel: de prijs.

Status T-shirts zijn nu verkrijgbaar in drie bedragen: €25, €250 en 1 BTC. Maar ik hoorde al geruchten over toekomstige Limited Edition-bedragen. Watch this space.

8 december 2013 10:00
Reageren uitgeschakeld