Categorie: Groen

Lawn enforcement

Lawn Order | 99% Invisible (18 minuten)

Gras zegt veel over de toestand in een land. Amerikanen, bijvoorbeeld, zijn de laatste jaren linkser geworden. Dat zat er aan te komen, als je naar hun grasmatten kijkt.
Er zijn zelfs mensen die daar communistische trekjes in herkennen.

The free-market American neoliberal subject who does as he or she pleases would just say, ‘To hell with my neighbors! I’m just going let my lawn grow!’ But instead they do the Communist thing, which is collective management of what is essentially a moral commons. It’s not your lawn, it’s the whole community’s lawn, and you’re responsible for this part.

«Before this decade is out»

Het is de herfst van 1969. Eerder dat jaar hebben Neil Armstrong en Buzz Aldrin de eerste voetafdrukken op de maan gemaakt. Deze week is ook de tweede maanlanding een feit. De derde, bijna catastrofale, poging van Apollo 13 ligt nog in de toekomst. We zitten, kortom, op het hoogtepunt van het technologisch optimisme. Zelfs het meest ingewikkelde project is mogelijk before this decade is out, als we er onze schouders maar onder zetten.

President John F. Kennedy. «Before this decade is out» vanaf 2:11 (25 mei 1961).

Ondertussen is ook de Koude Oorlog gaande. (meer…)

Of de paus een communist is?

Is the Pope a Communist? | Analysis, BBC Radio 4 (30 minuten)
Goede, simpele vraag, met een verrassend ingewikkeld antwoord, dat zich evengoed simpel laat samenvatten met verrassend simpel antwoord: nee.

Pope Francis’ critique of modern economics has made him an icon for the Left and prompted claims that he is a Communist. The leader of 1.2 billion Catholics has called capitalism, at best, a source of inequality and, at worst, a killer.

Edward Stourton examines the Pope’s critique of the free market system and explores the origins of his thinking in Latin America and in Catholic Social Teaching. Is Pope Francis, as his critics claim, dragging his church to the Left and promoting a Marxist branch of liberation theology? And what does his insistence on seeing the world through the eyes of the poor mean for modern notions of charity?

Een programma dat ook interessant is voor mensen die meer met het klimaat hebben dan met economische theorieën of religie. En met een serieuze lijst sprekers:

We hear from the Cardinal Archbishop of Westminster, Vincent Nichols; corporate lawyer turned Catholic priest, Fr Augusto Zampini Davies; Chief Economist at The Heritage Foundation (a free market think tank based in Washington), Stephen Moore; Professor or Finance, Public Policy and Ethics at St Mary’s University, Twickenham and Programme Director at the Institute for Economic Affairs, Philip Booth; Labour Peer Maurice Glasman; and Austen Ivereigh, author of The Great Reformer – Francis and the Making of a Radical Pope.

Het totale succesverhaal van de redding van de ozonlaag (en de talloze nuanceringen daarop)

The Ozone Hole Thirty Years On | Costing the Earth, BBC Radio 4 (30 minuten)

Peter Gibbs celebrates 30 years since environmental disaster was prevented when British scientists discovered the hole in the ozone layer.

Een Verdrag van Kopenhagen zat er niet in. Een Verklaring van Kopenhagen, daar moesten we het mee doen. En de belofte van landen dat ze nog eens na zouden denken over klimaatverandering.

En in december is er weer een bijeenkomst. Inzet is nu een Verdrag van Parijs. Maar zonder enig cynisme kun je zeggen dat er twee opties zijn. Of het wordt een redelijk betekenisloos verdrag. Of zelfs dat niet.

Er wordt inmiddels zo’n vijfentwintig jaar onderhandeld over maatregelen tegen klimaatverandering.

Vergelijk dat met het Montrealprotocol. Hoewel niet perfect, na 18 maanden was het geregeld.

Er is nog een reden om naar deze aflevering van Costing the Earth te luisteren. Iedereen wil high-tech van wetenschappers, geen houtje-touwtje. Grote theorieën, geen dagelijkse registraties. Maar waar de satellieten van de NASA faalden, voldeed de dobsonmeter. Klik op die link, voor het beste resultaat.

Echt waar. Doe het.

Dus mocht je verzeild raken in een discussie over het nut van wetenschap, (merk op dat ik tot nu toe zorgvuldig om het woord rendementsdenken heen schrijf), houdt dan dat plaatje paraat en deze éne zin: “A lot of what is really useful is just basically monitoring.”

Zo ziet ‘rendementsdenken’ eruit in het dagelijks leven

rendementsdenken

De Universiteit Utrecht stuurde me vandaag een persbericht. Voor iedereen die zich afvraagt waar die studenten het over hebben. Neem uw bullshit-bingokaart ter hand en strepen maar.

Universiteit Utrecht versterkt duurzame ambitie van het Utrecht Sustainability Institute

Het begint met een rare kop boven het persbericht. Ik heb eigenlijk geen interesse in de interne doelstellingen van een onderdeel van een universiteit. Als je verder leest, blijkt dat het daar ook niet om gaat. Het gaat om geld. En om geld verdienen.

De Universiteit Utrecht wordt kernpartner en medefinancier van het Utrecht Sustainability Institute (USI). Daarmee zet zij in op consolidatie van USI als kennis- en innovatiemakelaar op het gebied van duurzame stedelijke ontwikkeling en als ambassadeur van de duurzame resultaten en expertise in de regio Utrecht.

De universiteit gaat heel praktische projecten uitvoeren. Helpen realiseren, zeggen ze zelf. Daarvoor gaan ze geen onderzoek doen, maar kennis van derden verzamelen.

Het Utrecht Sustainability Institute bundelt de sterke regionale expertise in duurzame stedelijke ontwikkeling en helpt om duurzaamheidsopgaven in de regio te realiseren. USI legt zich met name toe op het opzetten van onderzoeks- en innovatieprojecten gericht op het duurzaam omgaan met de strategische voorraden energie, water en grondstoffen in de stad.

En voor wie denkt dat innovatie iets met wetenschap te maken heeft, dit is wat vandale.nl erover zegt:

in·no·va·tie (de; v; meervoud: innovaties)
1 invoering van een nieuwigheid

Terug naar dat gruwelijke persbericht.

Met als resultaat:
– bijdragen aan de realisatie van duurzaamheidsambities van overheden, bedrijven en instellingen in de regio;

De universiteit gaat dus eerst en vooral zijn diensten verkopen. En economische groei aanjagen.

– een regionale thuismarkt voor innovatieve kennisontwikkeling met een krachtige nationale en internationale groeipotentie;

En geld verdienen met onderzoek dat ooit al eens gedaan is.

– bijdragen aan de valorisatiedoelstelling van de Universiteit Utrecht en andere kennisinstellingen.

Om dat te regelen, wordt de huidige hoogleraar (met politieke achtergrond) vervangen door een directeur met een achtergrond in de industrie. En in de Europese diplomatie, maar zoals bekend hebben Nederlandse diplomaten sinds een aantal jaren expliciet de opdracht Nederland te verkopen.

Nu USI in een nieuwe ontwikkelingsfase is gekomen heeft prof. dr. Jacqueline Cramer de functie van USI directeur aan dr. ir. Carolien van Hemel overgedragen. Met het USI-team en partners zal Carolien van Hemel de komende jaren USI verder uitbouwen, en haar expertise in duurzame innovatie, opgebouwd aan de TU Delft, in de Nederlandse industrie, de Europese diplomatie en sinds 2011 bij USI, blijven omzetten in nieuwe innovatiekansen voor de regio Utrecht.

Misschien wordt het tijd dat ook Utrechtse studenten in beweging komen. Hoe heet het Maagdenhuis in die stad?

Vraag op de Canadese radio: moeten we wolven in de Oostvaardersplassen introduceren?

Rewilding | Ideas, CBC Radio One

Ik beken het meteen: met die titel doe ik het programma van Anik See tekort. Een andere optie was: Hoe Kurt Cobain het landschap in Nederland bepaalde. Dat zou nog meer effectbejag geweest zijn. Toch komt ook dat aan de orde in haar programma.

Rewilding gaat over de veel grotere vraag wat natuur is. Wat wildernis is. Kun je natuur maken? Blijft het wildernis als je het onderhoudt, of zelfs aanlegt?

En al die grote vragen worden prettig praktisch gemaakt in het Hollandse landschap.

Voor een goed milieubeleid moet je bij de Islam zijn, hoor ik op de Canadese radio

Islam and the Environment | Ideas, CBC Radio One (55m)

De Islam als ‘groene’ religie. Toegegeven, deze zag ik niet aankomen, maar Dr Seyyed Hussein Nasr heeft een interessant verhaal dat een luisterend oor verdient (en een open houding).

Daar waar het geloof gemarginaliseerd werd, ontstond de milieucrisis, zegt hij. Hebben de Christenen het gedaan, zoals Nasr zegt? Oordeel zelf.

The Qur’an addresses not only human beings, but also the cosmos. All creatures participate in Islam. It is much easier to be able to develop an environmental philosophy which will not be incongruent or artificial as if you would add an artificial tail to a donkey. It is part and parcel of the Islamic world view.”

(Overigens, dit is een prachtig voorbeeld van het Canadese ‘niet laten intimideren’. Zou ons dat ook gelukt zijn? Zouden wij een pro-Russische Oekraïner zijn ingeplande enthousiaste verhaal hebben laten houden op de dag van de MH17-crash, bijvoorbeeld?)

‘Die klimaattop kan ook nog mislukken’ – Maar wat betekent dat eigenlijk?

“Anders belandt het op de composthoop, nu doen we er tenminste nog iets nuttigs mee”, hoorde ik een dwaze Vlaming vanmorgen zeggen bij Radio 1 (vanaf 13:35). Hij maakte van afgedankte groenten duurzame energie in de vorm van biogas. Het is natuurlijk andersom. Als je grondstoffen echt niet meer kunt hergebruiken, kun je ze altijd nog verbranden.
De kritiek van de Vlaming dat er in Nederland nog nauwelijks duurzame energieprojecten ontwikkeld worden, “behalve een paar windmolens”, is wel terecht.

Vandaag zijn in Brussel de Europese ministers bijeen om te bepalen waar we met ons energie- en klimaatbeleid heen willen met zijn allen. Dat ‘met zijn allen’ is een belangrijk deel van de zin, overigen – daarover zo meer.

Op tafel ligt een voorstel van de Europese Commissie, dat zich laat samenvatten met drie percentages: 40/27/30. Volgens dat plan stoot heel Europa in 2030 40% minder CO2 uit dan in 1990, wekken we 27% van onze energie op met duurzame bronnen, en besparen we 30% energie.

De landen zijn verdeeld over alles. Moet het een Europees doel worden, of een doel per land. Worden het beloften of dwingende afspraken. Moeten alle landen evenveel bijdragen, of vooral de rijkste landen, of vooral de meest vervuilende landen. En moeten die vervuilende landen daar dan geld voor krijgen van de rijke landen.

Het is een onontwarbare politieke kluwe. Nederland, bijvoorbeeld, zet in op ‘bindende afspraken’ voor ‘minstens 40%’ voor ‘de EU als geheel’. Voor de andere twee percentages moeten wel streefcijfers worden afgesproken. En we willen ons nergens op vastleggen.

Maar Nederland is slechts een klein stukje van de unie. Polen voert een groep landen aan die geen 40% willen en geen bindende afspraken, maar wel een compensatie voor te leveren inspanningen. In het vooruitblik-item bij Radio 1 kozen ze voor een subtielere tegenstelling, want Nederland lijkt best een beetje op België.

Ondertussen spelen er vele andere belangen door deze onderhandelingen heen.

De top van vandaag wordt naast Europees beleid, ook onze inzet voor de VN-klimaattop van volgend jaar. Die top is in Parijs, dus een van de EU-landen heeft een meer dan gemiddeld belang die top te laten slagen.

De laatste maanden is onze afhankelijkheid van Russisch gas steeds ongemakkelijker gaan voelen. Werken aan energiezekerheid, heet dat in het diplomatieke jargon. Olie halen we uit een andere brandhaard. De oorlogen die we daar ‘moeten’ voeren, maken dat die energiezekerheid in elk geval een duur betaald is.

Ook speelt hier de strijd tussen ‘meer en minder Europa’. Een afspraak voor heel Europa is ironisch genoeg ‘minder Europa’. Want als er bindende afspraken per land komen, waarbij ‘Brussel’ die landen ook een boete kan opleggen, neemt de macht van de unie toe.

Dat grotere belang van de landen binnen de EU-landen, leidt er onder andere toe dat Polen zijn plek opeist. Daar willen ze niet dat Duitsland de situatie naar zijn hand kan zetten. De Polen zijn bijvoorbeeld bang voor de technologische voorsprong die de Duitsers hebben met duurzame energie. Polen draait juist grotendeels op steen- en bruinkool.

Voor Poolse politici valt er dan ook geen stem te winnen (vanaf 00:25), als zij inzetten op duurzame energie of een ambitieus klimaatbeleid. Bij ons evenmin, overigens. Dus ook overwegingen op dat niveau spelen vandaag mee aan de onderhandelingstafel.

De top kan nog mislukken, zeiden Angela Merkel en Mark Rutte vorige week allebei. Maar wat die zin betekent, is erg afhankelijk van wat ze proberen te bereiken.

UPDATE
De strijd tussen meer en minder Europa verschuift nog iets meer naar het centrum van het strijdtoneel.

Member states claim veto over climate and energy laws

Unanimity will hand any member state an effective veto over new EU climate and energy law. It could also rob the European Parliament of any significant influence over legislation.

Wat als Amerikaanse Republikeinen en topmannen uit de financiële sector, radicalere taal uitslaan dan Greenpeace?

Crashing Climate News | Radio Ecoshock
De eerste titel die ik tikte was: Was Hank Paulson niet zo’n Grote Graaier? Hij blijkt bang te zijn dat zijn vermogen verdampt door klimaatopwarming. Een beetje te cynisch, misschien. Maar zoals Alex Smith van Radio Ecoshock zegt:

Plutocrats admit U.S. economy is “Risky Business” during climate change. … [The report is] published by top business leaders and finance experts, including Republicans. When the 1% who own most of the wealth in the world realize their own money and real estate are threatened by global warming, you know we are in trouble.