Categorie: WVTTK

No War Yes Peace

Metrohalte Kokkai-Gijido-mae. Zodra ik uit het perron op stap sta ik oog in oog met een politieman. Hij maakt een korte, beleefde knik, maar zijn blik is oplettend en scherp. Hij kijkt me geen seconde langer aan dan nodig. Op de muur van het perron staat in grote letters National Diet Building. Hierboven moet het parlementsgebouw staan.

Ik volg de pijlen. Op dit station kun je overstappen van de Marunouchi Lijn op de Chiyoda Lijn, zegt de metro-app. In de praktijk is het een stevige wandeling van 535 meter door tunnels, trappen op, trappen af, en een enkele roltrap. 535 meter. Dat is meer dan een halve kilometer. Ik bedenk me dat het mogelijk moet zijn om wekenlang in Japan door te brengen zonder ooit buiten te komen. Als je niet wilt, hoef je zelfs geen daglicht te zien, alleen het zachtgele schijnsel van TL-balken.

Lopend van het Maronouchi naar het Chiyoda-station kom ik nog minstens vijf politiemannen tegen. Zo op het eerste gezicht zijn ze niet bewapend. Ze staan op hun plek, met allemaal die zelfde oplettende blik.

Het is de maandag na de week waarin Japan besloot dat oorlog soms een oplossing kan zijn. Voor de hekken van de Diet stonden 120-duizend mensen te demonstreren. Het was luidruchtig maar vreedzaam. In het parlement ging het er aanmerkelijk ruiger aan toe. Dat kon het besluit niet tegenhouden. Het is gevallen, al moeten er, als ik het goed begrijp, nog wel wat formaliteiten worden doorlopen.

Dat het besluit genomen is, doet er niets aan af dat het allemaal nog niet voorbij is. In zijn wekelijkse e-mail merkt Radboud Molijn van Dujat op: 50 jaar geleden moest de grootvader van premier Abe aftreden, kort nadat hij een ‘veiligheidsovereenkomst‘ had gesloten met de Amerikaanse regering. Het pact regelt onder andere dat het Amerikaanse leger grote base heeft in Okinawa, en het bevat de belofte dat de landen elkaar blij zullen staan mocht een van de twee worden aangevallen. Ook toen maakte men zich zorgen om de mogelijkheid dat Japan nu in oorlogen verwikkeld zou kunnen raken, maar artikel 9 van de grondwet stelde enigszins gerust – het artikel dat nu wordt geschrapt.

Ook nu is de rust nog niet volledig weergekeerd, al heb ik nog niemand horen suggeren dat premier Abe binnenkort zal moeten vertrekken.

Dat wil zeggen, de woonwijken van Kyoto hangen vol met foto’s van de oppositieleider die zich het felst tegen de grondwetswijziging verzette. Zo op het oog zijn het verkiezingspostertjes, alleen hangen ze in de ramen van huizen. Bij eerdere verkiezingen viel me juist op hoe braaf alle posters op speciale verkiezingsborden geplakt worden. Alleen op die borden, en dan netjes in het aangegeven vak, verder niet.

In alle stadjes en steden waar ik kwam stonden mensen te demonstreren. Een week of twee geleden, een paar honderd kilometer ten noorden van Tokio, las ik vaak de kreet No War Yes Peace – alsof het niet voldoende is om alleen maar ergens tegen te zijn. Soms stonden er niet meer dan een man of vijf of tien, maar een dag later stonden er weer mensen, en meestal waren dat niet dezelfden.

Alleen Hakodate, net aan het begin van Hokkaido, viel op. Daar werd niet gedemonstreerd. Misschien geldt dat voor heel dat eiland, want noordelijker ben ik niet geweest, maar ik kan het me eigenlijk niet goed voorstellen.

Nu ik in Tokio ben, besluit ik even langs de Diet te lopen. Deze maandagvond zijn er toch nog tientallen demonstranten. Het zijn er meer dan vijftig, minder dan honderd. Ze scanderen. Ze klappen, soms ritmisch, dan applaudiserend. Ze houden tekstborden omhoog. De meeste borden zijn in het Japans, maar het cijfer 9 verraadt de inhoud. Een enkel bord bevat de kreet No War. Yes Peace is er niet meer bij.

De mannen en vrouwen zijn bijna zonder uitzondering de veertig gepasseerd, een aantal is waarschijnlijk boven de zeventig. De meesten zitten in een lange rij op een stenen muurtje langs de weg. Twee cameraploegen nemen interviews af. Voor een van de camera’s staat een meisje van rond de twintig met een ernstig gezicht haar verhaal te doen.

Langs de weg die naar de Diet leidt, staan de lichtgroene bussen van de politie. Het zijn dezelfde bussen die vorige week gebruikt werden om een afgeschermde doorgang te maken voor kamerleden en ministers. Met honderdtwintig duizend mensen is dat misschien nodig, maar niet met vijftig demonstranten.

Net als in de metro staan ook rond het parlementsgebouw elke honderd meter een of twee politiemensen. De meesten zijn bewapend met een houten stok van een meter of anderhalf. Een enkeling heeft een zwart leren holster aan zijn riem hangen.

Het is een overmacht die overbodig is en enigszins misplaatst aanvoelt. In tegenstelling tot de regering zijn deze demostranten niet zo van de gewapende strijd. Mischien, zo bedenk ik me terwijl ik de rij demonstranten voorbij loop, is dat Yes Peace toch een nuttige toevoeging.

Konijntjes zijn cute

Photograph It Rains In Japan by Mark Beekhuis on 500px
It Rains In Japan

Het stormt en het regent in Tokio, precies zoals de piloot voorspelde. Maar het is wel 27 graden, dus op een bepalde manier is het prima weer. Met een T-shirt onder mijn overhemd en een jas ben ik veel te warm gekleed. Zodra de regen iets afneemt gutst het zweet van mijn voorhoofd.

Aangekomen bij het hotel besluit ik dat alleen een T-shirt meer voor de hand ligt. Ik had er niet zo over nagedacht, maar op dat shirt staan Japanse tekens. Het is gekocht bij een eerder bezoek aan deze stad. Japanners dragen T-shirts met stoere Westerse letters, dus het voelt een klein beetje ongemakkelijk dat ik juist met die kanji en katakana op mijn borst loop.

“Spreekt u Japans?” vraagt de mevrouw achter de balie van het hotel vol verwachting. “Een paar woorden”, antwoord ik. Ik zit op het niveau dat ik blij opkijk als ik de Engelse oorsprong van een woord meen te herkennen. Kaabatsu (kool, cabbage), hoteru (hotel), hankatjie (zakdoek) en paassokon (personal computer). Dat gaat niet altijd goed, want in de koohie (koffie) doen ze satoo, wat geen zout is maar suiker.

Op mijn zwarte T-shirt staan twee woorden, in grote witte tekens: konijn, verpletteren. Zo heette ook de tentoonstelling waar dit shirt vandaan komt: Bunny Smash.

De mevrouw leest de woorden van achter de balie aandachtig en hardop voor. Bun-nie. Sma-shu. Er verschijnt een vertederde blik in haar ogen. “Bunnie Smash. That! Is! Sooo! Cute!”

Nachtvucht

Photograph Night Flight
Night Flight

“Is dit uw tas?” Ik knik. De vrouw die mijn rugzak van de lopende band pakt kijkt me streng aan: “Er zitten sleutels in uw tas.” Ze kijkt nog eens naar de monitor en vraagt dan of ik de sleutels uit de tas wil halen.

Zonder morren grijp ik in het kleine vakje aan de zijkant en leg de sleutels in de plastic bak die net door het rontgenapparaat is gegaan. De vrouw legt de rugzak op de sleutels en zegt dat de tas nog een keer door de scanner moet.

Ik zie het allemaal gefascineerd aan. Door hoe alles ligt moet ze op de monitor een identiek plaatje te zien krijgen. Waar eerst het textiel van de tas een klein beetje naar buiten bolde, is dat nu andersom. Verder ligt alles zoals het eerder ook lag.

De vrouw kijkt tevreden wanneer de rugzak voor de tweede keer uit de scanner komt. Deze tas is veilig. Ik stop mijn sleutels weer in het kleine vakje aan de zijkant.

Hoe EVA zakte voor haar Turingtest (maar wel het juiste antwoord gaf)

EVA zegt:
Welkom bij de klantenservice van NS. Waarmee kan ik u van dienst zijn?

U zegt:
hoe kom ik aan een Kaartservicecode

EVA zegt:
Wilt u weten hoe u een OV-chipkaart kunt koppelen aan uw Mijn NS account?

U zegt:
ik wil weten hoe ik aan een Kaartservicecode kom

EVA zegt:
Ik begrijp het niet helemaal. Wilt u weten hoe u een OV-chipkaart kunt koppelen aan uw Mijn NS account?

U zegt:
hoe kom ik aan een Kaartservicecode?

EVA zegt:
Ik begrijp het niet helemaal. Wilt u weten hoe u een OV-chipkaart kunt koppelen aan uw Mijn NS account?

U zegt:
nee

EVA zegt:
Ok, daar gaat het niet over. Ik heb er even moeite mee. Wilt u misschien contact opnemen met de klantenservice?

U zegt:
Kaartservicecode

EVA zegt:
Wilt u weten hoe u een OV-chipkaart kunt koppelen aan uw Mijn NS account?

U zegt:
ja

EVA zegt:
Reist u met een NS-abonnement?

U zegt:
is een kortingkaart een abonnement?

EVA zegt:
Over welk abonnement gaat het precies?

U zegt:
kortingkaart

EVA zegt:
Er zijn verschillende abonnementen waarbij een kortingstarief geldt, bijvoorbeeld Dal Voordeel, Altijd Voordeel en het Voordeelurenabonnement. Over welk abonnement heeft u het precies?

U zegt:
geen

EVA zegt:
U kunt uw OV-chipkaart alleen koppelen aan uw persoonlijke account wanneer u Reizen op Saldo (of reizen op rekening) heeft aangevraagd en geactiveerd. Vervolgens kunt u inloggen op Mijn NS en klikken op 'OV-chipkaart koppelen' om een kaartservicecode aan te vragen. Wij sturen de kaartservicecode naar uw e-mailadres. Met de kaartservicecode gaat u naar de NS-kaartautomaat of een ander ophaalpunt om de code te activeren via ‘Ophalen bestellingen’.

EVA zegt:
Wat bedoelt u?

Categoriën:

Kattenvideo’s zijn er in genoeg, maar waar zijn de kattenaudio’s, vraag ik u!

Pussy Galore | Documentary of the Week, BBC Radio 4 (30 minuten, mp3)

Susan Calman heeft drie katten: Oscar, Muppet en nog een. Dat eerste wist ik al, dat tweede weet nog niet helemaal uit het hoofd. Zou het haar lukken deze katten wereldwijde Youtube-roem te bezorgen?

Voor ik een belangrijke schreef over ga –op deze blog over mooie en belangrijke audio zet ik over enkele seconden lezen een kattenvideo– eerst een link naar net iets minder ongemakkelijk terrein. BBC Radio 4 zendt iedere dag het geluid van vogels uit. Dat moet goed zijn voor de luistercijfers onder zowel vogels als katten. Hier is een pagina met foto’s van katten die naar Radio 4 luisteren. Misschien maakt dat de overgang naar een kattenvideo iets minder hard.

We gaan het nu ontdekken, want: komt-ie.

Dat was best draaglijk, toch? (Het is natuurlijk geen kat in een haaienkostuum die, zittend op een stofzuigrobot, een eend achtervolgt).

En zoals dat altijd gaat, het radioprogramma was beter.

In an age where celebrity cats star in films, host talk shows and have lucrative book deals, Susan Calman tries to make her own fur babies into viral internet sensations.

Oh ja. Het was Pickle. Die derde kat heet Pickle.

20:00

Oké, je bent er toch?

Misschien dan even de uren inhalen van The Dislike Club? Of een oude aflevering van BNR Duurzaam?

Categoriën:
Tags:

19:00 – Bijna tijd om toch even tv te kijken op deze radiomarathondag

Je bent hier natuurlijk om nog even naar dat linkje te zoeken. Maar als je buiten het Verenigd Koninkrijk woont heb je in principe een tv nodig om Last Christmas, de Kerstaflevering van Dr Who live te zien op BBC 1. Nog 15 minuten.

Categoriën:

“Ebola was a train wreck waiting to happen”

Are Pandemics Inevitable? | Inquiry, BBC World Service (25min)

As the world struggles to contain ebola we ask: are pandemics inevitable? We’ve spoken to four expert witnesses, including a doctor who helped to eradicate one of the world’s oldest diseases and a man who discovered one of the world’s newest ones.

“Ebola was a train wreck waiting to happen”, zegt een van de deskundigen in The Inquiry.

“Wir haben es nicht gewußt”, schiet door mijn hoofd.

Zo op het eerste oog is dat volledig uit context, realiseer ik me. Maar er is het een en ander veranderd in de wereld, sinds we de pokken in bedwang hebben.

Ik houd het een beetje vaag, omdat er best een onverwachte wending in deze tweede aflevering van The Inquiry zit, die ik niet wil verklappen.

Voor een goed milieubeleid moet je bij de Islam zijn, hoor ik op de Canadese radio

Islam and the Environment | Ideas, CBC Radio One (55m)

De Islam als ‘groene’ religie. Toegegeven, deze zag ik niet aankomen, maar Dr Seyyed Hussein Nasr heeft een interessant verhaal dat een luisterend oor verdient (en een open houding).

Daar waar het geloof gemarginaliseerd werd, ontstond de milieucrisis, zegt hij. Hebben de Christenen het gedaan, zoals Nasr zegt? Oordeel zelf.

The Qur’an addresses not only human beings, but also the cosmos. All creatures participate in Islam. It is much easier to be able to develop an environmental philosophy which will not be incongruent or artificial as if you would add an artificial tail to a donkey. It is part and parcel of the Islamic world view.”

(Overigens, dit is een prachtig voorbeeld van het Canadese ‘niet laten intimideren’. Zou ons dat ook gelukt zijn? Zouden wij een pro-Russische Oekraïner zijn ingeplande enthousiaste verhaal hebben laten houden op de dag van de MH17-crash, bijvoorbeeld?)