A Greek Drama – een mooi verhaal voor als je geen zin hebt in Scrooge

A Greek Drama | The Documentary, BBC World Service
50 minuten, mp3

This summer, as Greece and its creditors argued over the terms of a bailout, the fate of nations – and perhaps the whole European project – was held in the hands of just a few people. This original drama, tells the inside story of those extraordinary months.

Een van de leuke dingen aan dit Britse radiodrama is dat het vol zit met Europese accenten. De Grieken zijn Grieken, de Duitsers Duitsers en Jeroen Dijsselbloem is merkbaar een Hollander.

Dijsselbloem wordt gespeeld door Tice Oakfield. Ik zou zweren dat ik bij de aftiteling Thijs Oakfield verstond, maar volgens zijn website is het Tice. Daar staat overigens een foto op van hem in de rol van Scrooge.

Het is drama, maar gebaseerd op de werkelijkheid. Yanis Varoufakis nam daarom de moeite tien feitelijke onjuistheden op te schrijven.

Paniek

Er is geen twijfel over mogelijk. Die 642 miljoen gaan we gewoon betalen. Maar hoe vertel je dat je kiezers?

v/h Spitsuur Radiocartoon podcast bij iTunes of via RSS

‘Die klimaattop kan ook nog mislukken’ – Maar wat betekent dat eigenlijk?

“Anders belandt het op de composthoop, nu doen we er tenminste nog iets nuttigs mee”, hoorde ik een dwaze Vlaming vanmorgen zeggen bij Radio 1 (vanaf 13:35). Hij maakte van afgedankte groenten duurzame energie in de vorm van biogas. Het is natuurlijk andersom. Als je grondstoffen echt niet meer kunt hergebruiken, kun je ze altijd nog verbranden.
De kritiek van de Vlaming dat er in Nederland nog nauwelijks duurzame energieprojecten ontwikkeld worden, “behalve een paar windmolens”, is wel terecht.

Vandaag zijn in Brussel de Europese ministers bijeen om te bepalen waar we met ons energie- en klimaatbeleid heen willen met zijn allen. Dat ‘met zijn allen’ is een belangrijk deel van de zin, overigen – daarover zo meer.

Op tafel ligt een voorstel van de Europese Commissie, dat zich laat samenvatten met drie percentages: 40/27/30. Volgens dat plan stoot heel Europa in 2030 40% minder CO2 uit dan in 1990, wekken we 27% van onze energie op met duurzame bronnen, en besparen we 30% energie.

De landen zijn verdeeld over alles. Moet het een Europees doel worden, of een doel per land. Worden het beloften of dwingende afspraken. Moeten alle landen evenveel bijdragen, of vooral de rijkste landen, of vooral de meest vervuilende landen. En moeten die vervuilende landen daar dan geld voor krijgen van de rijke landen.

Het is een onontwarbare politieke kluwe. Nederland, bijvoorbeeld, zet in op ‘bindende afspraken’ voor ‘minstens 40%’ voor ‘de EU als geheel’. Voor de andere twee percentages moeten wel streefcijfers worden afgesproken. En we willen ons nergens op vastleggen.

Maar Nederland is slechts een klein stukje van de unie. Polen voert een groep landen aan die geen 40% willen en geen bindende afspraken, maar wel een compensatie voor te leveren inspanningen. In het vooruitblik-item bij Radio 1 kozen ze voor een subtielere tegenstelling, want Nederland lijkt best een beetje op België.

Ondertussen spelen er vele andere belangen door deze onderhandelingen heen.

De top van vandaag wordt naast Europees beleid, ook onze inzet voor de VN-klimaattop van volgend jaar. Die top is in Parijs, dus een van de EU-landen heeft een meer dan gemiddeld belang die top te laten slagen.

De laatste maanden is onze afhankelijkheid van Russisch gas steeds ongemakkelijker gaan voelen. Werken aan energiezekerheid, heet dat in het diplomatieke jargon. Olie halen we uit een andere brandhaard. De oorlogen die we daar ‘moeten’ voeren, maken dat die energiezekerheid in elk geval een duur betaald is.

Ook speelt hier de strijd tussen ‘meer en minder Europa’. Een afspraak voor heel Europa is ironisch genoeg ‘minder Europa’. Want als er bindende afspraken per land komen, waarbij ‘Brussel’ die landen ook een boete kan opleggen, neemt de macht van de unie toe.

Dat grotere belang van de landen binnen de EU-landen, leidt er onder andere toe dat Polen zijn plek opeist. Daar willen ze niet dat Duitsland de situatie naar zijn hand kan zetten. De Polen zijn bijvoorbeeld bang voor de technologische voorsprong die de Duitsers hebben met duurzame energie. Polen draait juist grotendeels op steen- en bruinkool.

Voor Poolse politici valt er dan ook geen stem te winnen (vanaf 00:25), als zij inzetten op duurzame energie of een ambitieus klimaatbeleid. Bij ons evenmin, overigens. Dus ook overwegingen op dat niveau spelen vandaag mee aan de onderhandelingstafel.

De top kan nog mislukken, zeiden Angela Merkel en Mark Rutte vorige week allebei. Maar wat die zin betekent, is erg afhankelijk van wat ze proberen te bereiken.

UPDATE
De strijd tussen meer en minder Europa verschuift nog iets meer naar het centrum van het strijdtoneel.

Member states claim veto over climate and energy laws

Unanimity will hand any member state an effective veto over new EU climate and energy law. It could also rob the European Parliament of any significant influence over legislation.

Echt ontwrichtend, dacht ik. Luister naar het gesprek van Lex Bohlmeijer met Henk van Houtum

Echt ontwrichtend, dacht ik. Bizarre aantallen, wist ik. Niet te dragen, leek me. Het gaat om grote aantallen, besefte ik. Hier willen we echt vanaf, realiseerde ik me.

Luister naar het gesprek dat Lex Bohlmeijer had met politiek geograaf Lex Bohlmeijer.
Europa is hard op weg een gated community te worden | Lex Bohlmeijer, De Correspondent

[mapsmarker marker=”204″]

Wilt u meer of minder Moskou?

En wij maar denken dat de vraag is: meer of minder Brussel. Maar de vraag is groter dan dat. Veel groter.

v/h Spitsuur Radiocartoon podcast bij iTunes of via RSS

Hoe de Amerikaanse staatslobby voor toelating van genetisch gemodificeerd voedsel in Europa werkt

Food & Water Watch heeft vrij precies in kaart gebracht hoe Amerikaanse ambassades te werk gaan, in hun poging om de weerstand tegen genetisch gemodificeerd voedsel probeert te breken in de rest van de wereld. Dat doen ze aan de hand van berichten van Amerikaanse ambassades, de cables van Cablegate (van Wikileaks, inderdaad).

Een paar fragmenten:

The State Department recognized the global weight of the EU opinion and tried to “limit the influence of EU negative views on biotechnology.”

In Europe, the State Department has targeted the EU to weaken the regulatory safeguards that have delayed the approval of GE crops and to force the EU to accept biotech imports. Almost two-fifths of all biotech cables (38.0 percent) were from embassies in EU member states. U.S. embassies tried to persuade nations that had been hostile to biotech crops and to shore up countries that had been supportive. The embassy in France proposed hosting a conference highlighting how biotech can “help address food shortages in the developing world” as a tactic to counteract France’s negative public opinion of GE crops.

The State Department worked especially hard to promote the interests of Monsanto, the world’s biggest biotech seed company in 2011. Monsanto appeared in 6.1 percent of the biotech cables analyzed between 2005 and 2009 from 21 countries. The State Department exercised its diplomatic persuasion to bolster Monsanto’s image in host countries, facilitate field-testing or approval of Monsanto crops and intervene with governments to negotiate seed royalty settlements.

Consumers worldwide want to know what is in their food, but biotech companies and food manufacturers would rather keep consumers in the dark about the contents of their grocery carts. The State Department has lobbied against efforts to require labeling of biotech foods. About one out of eight biotech cables (11.6 percent) from 42 nations between 2005 and 2009 addressed biotech-labeling requirements. The United States opposed mandatory GE labeling laws as trade barriers because allowing consumers to know the contents of their food also “wrongly impl[ies] that these foods are unsafe.”

En waar ik dacht dat gm-voedsel in Europa verboden was, blijkt daar een flinke nuance bij te moeten:

The EU requires all foods, animal feeds (but not meat from animals fed with GE feed) and processed products with biotech content to bear GE labels.

Download hier het rapport Biotech Ambassadors (pdf).
(Via: the Guardian).

Het Europees experiment – Dit werkt goed in de praktijk, maar werkt het ook in theorie?

Het feit dat de Canadese radio een uur besteedt aan een debat over de stelling dat ‘het Europees experiment is mislukt’ is al verrassend. En als het niks meer is, dan is het toch tenminste een vermakelijk.

Deel van het vermaak zit in het verrassende betoog dat het niet de Europese Unie was die vrede heeft gebracht de afgelopen decennia. Dat was de NAVO. Het enige waar de unie zich mee heeft beziggehouden is de economie. En wat heeft Europa ons daarbij opgeleverd? In de jaren ’50 en 60 hadden we een economische groei van 4%; in de jaren ’70 2,8%; in de jaren ’80 2,1%; in de jaren ’90 1,7%; en vervolgens door naar nul. Naar mate de Europese integratie verder kwam, nam de groei af. (Daarmee is niet gezegd dat er een oorzakelijke relatie bestaat, natuurlijk).

  • /
Update Required
To play the media you will need to either update your browser to a recent version or update your Flash plugin.
(Programmapagina)

Catastroïka

Catastroïka is een documentaire over privatisering. En dat is minder saai dan het misschien klinkt. Het verhaal begint bij de politieke ideologie, en de schijnbare minachting voor democratie die daarbij hoort. Vervolgens wordt de privatisering in verschillende sectoren stelselmatig afgewerkt. Van de makers van Debtocracy (gevonden via Top Documentary Film).

Een paar citaten:

Naomi Klein: Het neo-liberalisme is ontwikkeld in dictaturen als het Chili van Pinochet en het Turkije van EvrenMargaret Thatcher zei: dit soort beleid gaat niet samen met een constitutionele democratie. Naomi Klein: Een onafhankelijke centrale bank betekent vooral dat er iets buiten de democratie wordt gehouden.

Spyros Marketos: De wetenschappelijke term voor onze regering is junta. Dit is een junta van bankiers. Slavoj Zizek: Griekenland is het laboratorium waar wordt geëxperimenteerd met een autoritair Europa. George Katrougalos: Het parlement is buiten spel gezet.

Ben Fine: Dat het bedrijfsleven efficiënter werkt dan de overheid, is vooral ideologie. Daarvoor is nauwelijks bewijs.

Ervaringen uit het verleden…
– Privatisering van staatsbedrijven door de Treuhand;
– Privatisering van het spoor;
– Privatisering van waterleidingbedrijven;
– Privatisering van elektriciteitsbedrijven.

Privatiseren midden in een crisis is niet bepaald verstandig, zeggen Dani RodikAditaya Chakrabortty en David Hull.